Die hochschwangere Sängerin genießt die freien Tage, bevor die nächste „X Factor”-Staffel losgeht. Denn dieses Mal wird sich einiges ändern…

SW o kennt man sie gar nicht. Drei Tage nach ihrem 30. Geburtstag schlendert Sarah Connor r im Lässig-Look durch Berlin. Die Sängerin ist hochschwanger, erwartet im Sommer ihr erstes Kind von ihrem Manager Florian Fischer, 35.

Ich bin immer wieder überrascht und falle auch immer wieder auf diese kleinen Hormonfallen herein, obwohl ich ja jetzt schon zum dritten Mal schwanger bin. Das sind dann diese kleinen Momente, in denen man vielleicht ein bisschen überreagiert. Aber es ist eine ganz tolle Zeit, und ich genieße sie sehr

verkündete die „X Factor”-Jurorin neulich.
Wenn alles gut geht, soll Baby Nummer drei in spätestens zwei Monaten zur Welt kommen.

Ich habe dann ein paar Wochen von der Geburt bis zu den Liveshows, um mich einzugrooven, sodass meine Familie sich daran gewöhnt, dass wir ein neues Mitglied haben

so Sarah. Bis dahin werden die Castings zur zweiten „X Factor”-Staffel abgeschlossen sein.

Ich bin natürlich gespannt, wie sich mein kleiner Delfin hier im Bauch verhalten wird. Ob er auf den einen oder anderen guten oder schlechten Kandidaten reagiert. Ich kann nur sagen, dass ich mit Sicherheit dieses Mal viele Dinge aus dem Bauch heraus entscheiden werde!

Sarah Connor w zaawansowanej ciąży cieszy się jeszcze wolnymi dniami jakie jej zostały przed rozpoczęciem następnej edycji xFactor. A do tego czasu może wiele sie zmienić. Trzy dni po swoich urodzinach Sarah spaceruje lekko urbana po Berlinie. Sarah Connor w zaawansowanej już ciązy oczekuje dziecka, którego ojcem jest jej manager Florian Fischer.

Zawsze zaskakuje mnie moja burza hormonów, chociaż jestem juz po raz trzeci w ciąży. Jest jednak kilka momentów, w których nieco mnie ponosi. Ale tak na prawdę to udowny czas, którym się rozkoszuje.

Jeśli wszystko pójdzie po dobrej myśli, za 3 lub 2 miesiące dziecko przyjdzie na świat.

Mam tylko kilka tygodni na urodzenie dziecka przed występami na żywo w studio, muszę jakoś sobie poradzić, więc moja rodzina musi się szybko przyzwyczaić, że mamy nowego członka.

Do tego czasu przesłuchania podczas drugiej edycji xFactor muszą być już zakończone.

Jestem bardzo ciekawa jak będzie się zachowywać mój mały delfinek w brzuchu. Jak bedzie reagował na dobrych i złych kantydatów. Moge tylko powiedzieć, że z pewnością tego razu o wielu rzeczach będzie decydował mój brzuch.

Ihre Fans können aufatmen: Nach der aufreibenden Scheidung von Ehemann Mark Terenzi im Frühjahr ist Popstar Sarah Connor jetzt stark und sexy ins Rampenlicht zurückgekehrt. Seit 20. August sitzt die attraktive Sängerin neben Till Brönner und George Glück in der Jury der neuen Vox-Castingshow »X-Factor« und hält Ausschau nach Gesangstalenten. Im Interview mit SUPERillu steht sie Rede und Antwort zur neuen Sendung.
In der Jury sitzt neben Ihnen und Till Brönner auch George Glueck, der zugleich Ihr Produzent ist. Als Mentoren werden Sie zu Konkurrenten – was bedeutet das für Ihr Arbeitsverhältnis?

Natürlich tauschen wir uns bei dem einen oder anderen Kandidaten während der Performance mal aus, wenn wir uns nicht sicher sind. Aber letztendlich entscheidet jeder von uns aus dem Bauch heraus. Bei George habe ich meinen ersten Plattenvertrag vor zehn Jahren unterzeichnet. Er ist quasi mein Mentor. Till und ich haben bisher nicht zusammengearbeitet. Das könnte sich aber bald ändern.

Sie werden in der Show als Mentorin der Kandidaten agieren. Welche Mentoren hatten Sie in Ihrer Musikkarriere?

George Glueck war seit meinen Anfängen immer an meiner Seite. Er war für mich immer eine Art Mentor, wenn Sie so wollen. Wir haben viel zusammen erlebt, Erfolge und Misserfolge, und einige harte Zeiten durchgestanden. Waren nicht immer einer Meinung. Aber ich liebe ihn sehr.

Was macht Ihrer Meinung nach einen guten Mentor bzw. eine gute Mentorin aus?

Ich denke, es ist wichtig, dass ich meine Schützlinge verstehe und sie richtig einzuschätzen lerne. Damit ich in der Arbeit mit ihnen die richtigen Songs auswähle und sie individuell hilfreich auf ihrem jeweiligen Weg coachen kann. Sie müssen mir vertrauen und wissen, dass ich ihre Interessen vertrete. Wenn ich also etwas zu kritisieren habe, ist das mit einer produktiven, konstruktiven Absicht.

Womit kann Sie ein Kandidat beeindrucken?

Ich freue mich, wenn die Talente einen eigenen Stil haben. Kreativität und Individualität. Schön finde ich auch, wenn es ein Teilnehmer schafft, mich neugierig zu machen. Was ich suche, ist einzigartig. Es muss die Mischung aus Stimme kombiniert mit Ausstrahlung, Kreativität und Einzigartigkeit sein.

Hätten Sie in jungen Jahren selbst bei der Show mitgemacht?

Mit George Glueck in der Jury auf jeden Fall.

Vor welchen Fehlern, die Sie vielleicht selbst gemacht haben, möchten Sie Ihre Schützlinge bewahren?

Davor, sich selbst zu verlieren. Es ist so wichtig, dass egal, wer bei uns gewinnt, ein stabiles Umfeld hat und beibehält. Man tendiert bei dem ersten sich einstellenden Erfolg dazu, sich zu verschließen, weil man zum ersten Mal ein Gefühl dafür bekommt, dass es auch Menschen in Deiner Nähe gibt, die nicht nur um Deiner Person Willen mit Dir zu tun haben wollen, sondern aus Eigennutz. Das tut manchmal weh, aber lässt sich nicht vermeiden. Darum ermahne ich meine Kandidaten schon jetzt dazu, ihre Freunde und Familie nicht zu vernachlässigen.

Welche Show-Acts erwarten die Zuschauer in den Live-Shows?

Wir sind gerade dabei, uns intensiv auszutauschen. Ich kann noch nicht viel dazu sagen, außer, dass es spektakuläre und sehr unterschiedliche Performances geben wird.

Warum sind Castingshows Ihrer Meinung nach so erfolgreich?

Keine Ahnung. Vielleicht ist es das Mitfiebern mit den Talenten beim Meistern von Herausforderungen?! Das passive Teilnehmen an Erfolg und Versagen? Manchmal sicher auch Schadenfreude?! Ich weiß es nicht.

Hamburg. Jej nowy album jest już w zasięgu wzroku, ale pierwsze Sarah Connor od 20 sierpnia przez dwa wieczory będzie na RTL, a potem co wtorek ba VOX poszukiwać talentów muzycznych. Ze znanym trębaczem Till Brönner i producentem muzycznym George Glueckiem będa próbowali odnieść sukces jak w brytyjskiej wersji xFactor, tym razem w Niemczech. Prywatnie, w dużej mierze będzie przebywać w Berlinie, gdzie wraz ze swoim partnerem i menagerem Florianem Fischerem oraz dziećmi Tylerem i Summer mieszkają w mieszkaniu Grunewald.

dk: Sarah, po raz pierwszy byłaś jurorką u Stefana Raabs w poszukiwaniu gwiazdy dla Oslo. Było tak pięknie, że postanowiłaś oceniać znowu innych ludzi?

Sarah: Nie, tak naprawdę nie wiedziałam wtedy czego się spodziewać. Nie znałam Leny, którą oglądałam w biurze u Stefana Raaba. Nie byłam tak zaangażowana jak teraz przy xFactor, w którym mogę współdecydować komu dać szanse a komu nie.

Kiedy myślisz o castingach pokazywanych w niemieckiej telewizji, prawie zawsze przychodzi Ci do głowy Dieter Bohlen? Jeśli chodzi o udział procentowy w TV jest on nawet przyzwoity?

Sarah: Nie wiem dokładnie, jakie on czary tam robi, bo nie ogladam. Ale oczywiście słyszałam o tym, każdy mi teraz o tym wspomina. Wiele z nich jest pewnie względnie na różnym poziomie. W związku z tym mam prawo zdecydować czy się wycofać. Dieter Bohlen przyczynia się na pewno do wielkiego sukcesu RTL, inaczej nie byłoby go tak długo.

Jak trudno lub jak prosto było Ci podjąć decyzje o udziału w xFactor?

Sarah: To było naprawdę trudne i zajeło mi 5 miesięcy. George Glueck był w zeszłym roku w październiku lub w listopadzie w moim mieszkaniu w Berlinie, i mieliśmy długą rozmowę. George jest zagorzałym fanem “X Factor”, od czasu kiedy widział go w Angli. On dał mi DVD i naprawde w tym utkwiłam. To mi sie spodobało. Może też dlatego, ze nie ogladałam innego show.

Co sprawia, ze xFactor jest aż tak wyjątkowy ?

Sarah: Każdy casting trwa kilka dni z publicznością, w Monachium, Berlinie, Hamburgu i Kolonii. W drugim etapie każdy z członków jury ma przydzielonych uczestników w danej kategorii. Sa soliści 16-24 letni, artyści ponad 25letni i zespoły. Sześć najlepszych wykonawców każdy z jurorów zabiera do siebie i pracuje z nimi, zamin trzech z nich otrzyma szansę wystapienia na żywo. Trzeba budować z nimi relacje i zastanawić się czy ta osoba, która stoi przed tobą, potrafi zdobyć publiczność.

W trailerze do programu zobaczyliśmy, że polały się łzy.

Tak, ale ta osoba przez którą płakałam nie przeszła dalej. To była pewna opowieśc, która przypomniała mi coś osobistego.

Sama nie przeszłaś żadnego castingu w TV. A mimo to odniosłaś sukces, dlaczego?

Sarah: Byłam bardzo twarda i uparta. Jestem znana z Delmenhorst i okolic z występów – na weselach, przyjęciach urodzinowych, wszelkich innych plenerowych i koktajlowych imprez aż po wolne imprezy Radia Bremen. Ale to był dobry sposób na poznanie ludzi, którzy wciąż sa mi bliscy. Byłam na najlepszej drodze by zrobić maturę aż do czasu gdy przyszedł George Glueck i powiedział “Spróbujmy, baby!”

Twój oficjalny start miał miejsce 7 maja 2010, kiedy pojawił się Twój pierwszy singiel “Let’s get back to bed boy”.

Sarah: Mój kontrakt był już podpisany w latach 1999/2000. W porównaniu do tamtych czasów wszystko działo się o wiece szybciej (niż myślałam). Myślę, że nie było tylu lojalnych fanów. Jeśli chodzi o moich fanów jest na szczęście inaczej. Wiele znałam już od 8 lat, a teraz mają już 18 i niektórzy sami będą mieli dzieci. Przemysł muzyczny ucierpaił wraz z rozwojem internetu, przez to ich produkty są w zasięgu ręki. Ludzie potrzebują teraz niesamowitą ilość boźdźców, żeby zwrócić uwagę na artyste, a nie na to co sie dzieje wokół niego. W xFactor zachęcano mnie, żebyśmy postawili na trwałość i wprowadzic ludzi, którzy cały czas bedą w obiegu. Dotychczsowe castingi które równiez ja bardzo osobiście traktuje, przede wszystkim pokazały każdego uczestnika z jego prywatnej strony (…)

Tak jak telewidzowie przy “Sarah & Marc in love” dowiedzieli się o Waszym życiu.

Sarah: Tak, wiem z własnego doświadczenia jak to jest, kiedy jesteś z czymś identyfikowanym w jakiś sposób. Zrobiłam na początku mojej kariery, lecz przez 5 czy 6 lat brałam udział w micie o Sarah Connor. Dzisiaj bym nie zrobiła tego ponownie, ale wtedy miałam powody. I żałuję wielu rzeczy w moim zuciu, teraz patrzę na to bardziej krytycznie i to się już nie powtórzy. (…)

Dużo nowości jest w Twoim życiu prywatnym, teraz zasiadasz jako członek jury. Kiedy usłyszymy coś o Sarah jako o piosenkarce?

Sarah: Mam bardzo , bardzo dużo do powiedzenia. Myślę, że nagrałam ok. 40 piosenek do mojego nowego albumu. I obecnie największy spór to problem organizacyjny. Mam dwoje dzieci, a mój syn idzie w sierpniu do szkoły. “X Factor” również zobowiązuje, od wrzesnia do połowy listopada dwa razy w tygodniu przed kamerą. Oczywicie moja wytwórnia płytowa bardzo chętnie wyda, zwłaszcza, że nic przez 2 lata nie wydawałam. Ale w tej chwili piorytetem są moje dzieci, chcę być w domu, kiedy mój syn wróci ze szkoły. Kiedy nadejdzie nowy album będę pierwszy raz 6 tygodni w drodze.

Nie masz może jakiegoś tournee w planach?

Sarah: Nie, dam rady w tym roku. “X Factor” do listopada i równoczesnie nowy album – to rzeczy, na których muszę się skupić. To, ze mieszkam teraz w Berlinie bardzo ułatwia sprawę.

Czy twoja posiadłość w Wildeshausen to już przeszłość?

Sarah: Nie, za chwile tam bedziemy. Tam mamy basen, a pogoda jest także odpowiednia. Nie ma powodu, aby sprzedawać dom. Mamy tam wystarczająco dużo miejsca. Panadto, moje wiedzi mają tam wielu znajomych.

A co z Delmenhorst?

Sarah: Nasz pediatra jest z Delmenhorst. To jest powód dla którego jesteśmy tu i teraz.

Wiele, co tutaj teraz opowiadasz brzmi jak normalne życie …

Sarah: Tak, i wszystko nie jest wcale spektakularne. Patrze na moje dzieci w basenie, czytam im, siedze wieczorami na kanapie i oglądam piłkę nożną, jak wielu innych. Potem whodze do łóżka i myślę: “Jestem najnudniejsza kobietą na świecie”.

Coż, niektórym może to się wydawać nudne. Ale powróćmy do kariery. Czy byłaś zadowolona z sukcesu ostatniego albumu “Sexy as hell”?

Sarah: Jeśli zapytałbyś mnie, jak czesto był sprzedawany, nie wiedziałabym nawet. “Sexy as hell” został stworzony w takiej fazie mojego życia,w której byłam bardzo zdenerowana, w którym nie wiedziałam dokładnie co robić. Moje serce było złamane, nie tylko z powodu mojego małżeństwa i separacji, ale i tez ze względu na wiele innych rzeczy, który się stały. Moge przez to w prawdzie wiele zmienić, ale tych doświadczeń nie da się wymazać.

Teraz gdy masz 30stke, co myslisz?

Sarah: Patrzę w przeszłość pierwszy raz i myślę: okej… Potem rozglądam się dookoła siebie i widze dwóch cudownych małych ludzi, którzy sa ze mną.

Teraz jesteś ze swoim menagerem Florianem Fischerem. Czy będą kolejne dzieci?

Jeśli chodzi o mnie na razie nie. Uwielbiam dzieci i chciałabym mieć wielką rodzinę, ale teraz jest “X Factor”. Zobaczymy, co się wydarzy.

Zamiast drętwego programu zobaczymy xFactor, gdzie rozwijać będa się talenty. Trzech jurorów: Sarah Connor, jej producent George Glueck i Brönner. Tylko jeden zwycięstwo i kontrakt z Sony. Z odrobiną szczęścia kariera potrwa dłuzej niż 14 dni. TV SPIELFILM rozmwiał z Sarah Connor i Till Brönner.

Pani Connor, jaka była Pani odpowiedź, kiedy zadawaliśmy pytanie, czy chce pani zostać jurorką xFactor?

Sarah: Nie !

Dlaczego?

Sarah: Ze względu na moje doświadczenia z przeszłości z TV podchodziłam do tego bardzo sceptycznie. Bardzo długo rozmyślałam, zanim podjełam decyzję by zasiąść w jury. Teraz jestem zadowolona, że to zrobiłam i jestem nawet więcej niż 100% za.

Dlaczego mimo tego sceptycznego nastawienia, zgodziła się Pani ?

Sarah: George Glueck, który już od ponad 10 lat jest moim doradcą i producentem, jest wielkim fanem oryginalnej brytyjskiej wersji tego programu. Ogladaliśmy w jego domu kilka odcinków i odniosłam wrażenie, że xFactor jest innym programem szukającym talentów, który niemiecka telewizja mogłaby

pokazać.

Co sprawia, że jest to tak optymistyczne?

Sarah: Na przykład sam fakt, że ktos taki jak Leona Lewis wygrała brytyjską wersję xFactor. Znam Leonę i bardzo ją doceniam. I jestem również przekonana, że w naszym przypadku też tak będzie. To dla mnie jasne, że VOX chce byśmy znaleźli prawdziwego artystę.

Nie obawiasz się, że ten artysta będzie Twoim konkurentem?

Sarah: W żadnym wypadku. To byłoby bardzo miłe gdyby mój kandydat zaszedł daleko.

TV SPIELFILM Frau Connor, was war Ihre Antwort, als man Sie fragte, ob Sie Jurorin für “X Factor” werden wollen?

SARAH CONNOR Nein!

TV SPIELFILM Warum?

SARAH CONNOR Aufgrund meiner Erfahrungen mit TV-Formaten in der Vergangenheit war ich extrem skeptisch. Ich habe lange gebraucht, um mich zu entscheiden, die Jury-Aufgabe zu übernehmen. Aber nun bin ich froh, dass ich es getan habe, und stehe mehr als hundertprozentig dahinter.

TV SPIELFILM Herr Brönner, wie war das bei Ihnen?

TILL BRÖNNER Ich wurde selbst gecastet. Ich habe an einer simulierten Ausgabe der Show teilgenommen und konnte mir nicht vorstellen, dass man mich wirklich fragen würde. Als man mich wollte, war ich umso erstaunter.

TV SPIELFILM Haben Sie spontan zugesagt oder erst mal eine Nacht darüber geschlafen?

TILL BRÖNNER Ich habe mindestens zwei Nächte darüber geschlafen. Mir war klar: Ich mache das nur, wenn von mir nicht verlangt wird, eine Person zu spielen, die ich nicht bin. Ich bin Musiker und kein Schauspieler.

TV SPIELFILM Frau Connor, warum haben Sie trotz Ihrer Skepsis dann doch zugesagt?

SARAH CONNOR George Glueck, der seit mehr als zehn Jahren mein Berater und Produzent ist, ist ein großer Fan des britischen Originals. Wir haben uns bei ihm zu Hause mehrere Folgen angeschaut, und ich habe den Eindruck gewonnen, dass “X Factor” anders funktioniert als die Talentshows, die man bisher im deutschen TV sehen konnte.

TV SPIELFILM Was stimmt Sie so optimistisch?

SARAH CONNOR Zum Beispiel die Tatsache, dass jemand wie Leona Lewis beim britischen Original von “X Factor” gewonnen hat. Ich kenne Leona und schätze sie sehr. Und mich hat auch überzeugt, wie man sie behutsam aufgebaut hat. Ich habe das auch gegenüber Vox deutlich gemacht, dass es mir darum geht, einen richtigen Künstler zu finden.

TILL BRÖNNER Für mich war das Coachen der Talente ein Grund, warum ich zugesagt habe. Wir suchen keine Anfänger, sondern Künstler, die schon eine Menge mitbringen. Oftmals fehlt ihnen nur die Konstanz – die Möglichkeit, ihr Können auch in widrigen Situationen abzurufen. Ich hoffe, dass meine Erfahrung den Kandidaten zugute kommt.

TV SPIELFILM Haben Sie keine Angst, dass bei “X Factor” ein Talent entdeckt wird, das Ihnen Konkurrenz macht?

SARAH CONNOR Auf keinen Fall. Es wäre für mich ja auch eine schöne Bestätigung, wenn mein Kandidat sich durchsetzt.

TILL BRÖNNER Ich hoffe sehr, dass wir am Ende einen Sieger haben, der erstklassig singen kann, vielleicht sogar ein Instrument beherrscht, der einen Plattenvertrag bekommt und sich längerfristig in der Musikszene behaupten kann. “X Factor” hat dieses Ziel in England mit Leona Lewis erreicht, und wir träumen alle davon, dass so etwas auch in Deutschland möglich ist.

Sarah Connor kehrt in tragender Rolle auf den Bildschirm zurück. Parallel hegt sie den Anspruch, ihren beiden Kindern genug Zeit zu widmen. Die Plattenfirma muss sich deshalb gedulden.

Hamburg. Ihr neues Album ist immerhin in Sichtweite, doch zuvor wird Sarah Connor (30) ab 20. August zunächst für zwei Abende auf RTL und dann regelmäßig dienstags auf VOX neue Musiktalente suchen. Mit dem Star-Trompeter Till Brönner und dem Musikproduzenten George Glück soll sie das aus England importierte Erfolgsformat „X Factor“ in Deutschland populär machen. Privat hat sie sich weitgehend nach Berlin orientiert, wo sie mit ihrem Partner und Manager Florian Fischer sowie ihren Kindern Tyler und Summer in einer großen Wohnung in Grunewald zuhause ist.

dk: Sarah, du bist im Fernsehen bei Stefan Raabs Talentsuche für den Grand Prix in Oslo erstmals als Jurorin aufgetreten. War das so schön, dass du jetzt wieder andere beurteilen möchtest?

Sarah Connor: Nein, da wusste ich vorher gar nicht richtig, was mich erwartet. Auch Lena kannte ich nicht, die hab ich mir bei Stefan Raab im Büro angeguckt. Ich war nicht so involviert wie jetzt bei „X Factor“, wo ich mitbestimme, wer weiterkommt und wer nicht.

Wer an Casting-Shows im deutschen Fernsehen denkt, dem kommt schnell Dieter Bohlen in den Sinn. Wirst du um der Quote wegen auch ordentlich Sprüche raushauen?

Ich weiß nicht genau, was für Sprüche er macht, weil ich das nicht gucke. Aber ich hab natürlich davon gehört, jeder sagt mir das jetzt. Vieles war wohl relativ niveaufrei. Von daher habe ich den Anspruch, mich davon abzuheben und dem Ganzen mehr Würde zu verleihen. Dieter Bohlen macht das für RTL bestimmt ganz toll, sonst wäre er nicht so lange dabei.

Wie schwer oder wie leicht hast du dir die Entscheidung gemacht, bei „X Factor“ mitzuwirken?

Ich hatte wirklich Angst davor und habe fünf Monate bis zur Unterschrift unter den Vertrag gebraucht. George Glueck kam letztes Jahr im Oktober oder November in meine Berliner Wohnung und wir hatten ein langes Gespräch. Er ist leidenschaftlicher Fan der Show, seit sie in England zu sehen war. Er hat mir DVDs davon gegeben und ich bin dann wirklich daran hängengeblieben. Das hat mich angemacht. Vielleicht auch, weil ich die anderen Shows nicht geguckt habe.

Was ist denn an dem „X Factor“-Konzept so besonders?

Die Castings sind jeweils über mehrere Tage vor Publikum gelaufen, so in München, Berlin, Hamburg und Köln. In der zweiten Phase übernimmt jedes Jurymitglied die ausgewählten Teilnehmer einer Kategorie. Einer kriegt die 16- bis 24-jährigen Solokünstlerinnen und -künstler, der andere die älteren und einer bekommt die Bands. Die sechs besten Acts lädt jeder Juror in sein Jury-Haus ein und arbeitet mit ihnen, bevor je drei ihre Chance in den Live-Shows erhalten. Da baust du Beziehungen auf und überlegst dir, ob derjenige, der vor dir steht, das Publikum einfangen könnte.

In einem Trailer zur Show ist zu sehen, dass bei dir Tränen geflossen sind.

Ja, aber diejenige Person, bei der ich geweint habe, ist nicht weitergekommen. Das war eine Geschichte, bei der ich an etwas Persönliches erinnert wurde.

Du selber bist deinen Weg nicht über eine Casting-Show gegangen. Warum hast du es trotzdem geschafft?

Ich war sehr hartnäckig und verbissen. Ich bin in Delmenhorst und im Umland von Auftritt zu Auftritt getingelt – von Hochzeiten und Geburtstagen über irgendwelche Cocktailpartys bis zu Freiluftfeten von Radio Bremen Vier. Aber das war ein guter Weg, Menschen aus dieser Zeit sind mir heute noch sehr nah. Ich war auf dem besten Weg, mein Abi zu machen, bis George Glueck kam und gesagt hat: Lass es uns versuchen, Baby!

Dein offizieller Startschuss war der 7. Mai 2001, da erschien deine erste Connor-Single „Let’s get back to Bed – Boy!“. Lässt sich der heutige Pop-Zirkus noch mit dem vor gut neun Jahren vergleichen?

Meinen Vertrag hatte ich bereits 1999/2000 unterschrieben. Im Vergleich zu damals ist alles sehr viel schneller geworden. Ich glaube, dass die Fan-Loyalität nicht mehr so groß ist. Bei meinen Fans ist das zum Glück anders. Viele kenne ich, seit sie acht sind. Jetzt sind sie 18 und einige selber schwanger. Die Musikbranche hat unter der Internet-Entwicklung gelitten, weil es dadurch das greifbare Produkt immer weniger gibt. Die Leute brauchen unheimlich viele Reize, um wieder auf die Künstler zu gucken und nicht auf das, was drumherum passiert. Bei „X Factor“ spornt mich an, dass wir auf Nachhaltigkeit setzen und die Leute dazu bringen wollen, dass sie wieder hingucken. Die bisherigen Casting-Shows haben, so wie ich es persönlich empfinde, vor allem darauf geguckt, was mit einzelnen Teilnehmern im Privatleben oder im Gefängnis los ist.

So wie die Fernsehzuschauer bei den „Sarah & Marc“-Doku-Soaps alles aus eurem Leben erfahren haben.

Ja, ich weiß aus eigener Erfahrung, wie das ist, wenn du dich in gewisser Weise entmystifizierst. Ich hab das aber nicht am Anfang meiner Karriere getan, sondern nach fünf, sechs Jahren und mir damit ein Stück vom Mythos Sarah Connor genommen. Heute würde ich das nicht wieder so tun, aber damals hatte ich meine Gründe dafür. Ich möchte keine Sachen in meinem Leben bereuen, aber sehe das jetzt sehr kritisch und würde es auf keinen Fall wiederholen. Und ich würde so etwas auch niemandem empfehlen. Insgeheim sehnen wir uns doch nach Künstlern und Vorbildern, von denen wir nicht alles wissen, die noch ein Stück weit geheimnisvoll sind, auf die du deine eigenen Wünsche und Sehnsüchte projizieren kannst.

Du selbst warst mit deinem Privatleben viel in den Schlagzeilen, jetzt erlebt dich das Fernsehpublikum als Jury-Mitglied. Wann gibt es wieder was von Sarah der Sängerin?

Es gibt ganz, ganz viel, ich verspreche es. Ich glaube, ich habe 40 Songs für mein neues Album aufgenommen. Womit ich im Moment am meisten hadere, ist mein organisatorisches Problem. Ich habe zwei kleine Kinder, und mein Sohn kommt jetzt im August in die Schule. Und für „X Factor“ habe ich mich verpflichtet, ab Ende September bis Mitte November zweimal in der Woche vor der Kamera zu stehen. Natürlich würde meine Plattenfirma das Album gerne herausbringen, auch weil es seit zwei Jahren nichts von mir gab. Aber für mich haben im Moment meine Kinder Priorität, ich möchte für meinen Sohn da sein, wenn er aus der Schule kommt. Wenn dann das neue Album käme, wäre ich erstmals sechs Wochen für Promotion unterwegs.

Eine Tournee hast du nicht auf dem Plan?

Nein, das schaffe ich in diesem Jahr nicht mehr. „X Factor“ bis November, das Album eventuell parallel – das geht, wenn wir alles so komprimiert wie möglich organisieren. Dass ich jetzt in Berlin lebe, macht einiges einfacher.

Dein Wohnsitz in Wildeshausen ist Vergangenheit?

Nein, im Moment sind wir gerade dort. Da ist der Pool, und das Wetter ist ja passend dafür. Es gibt gar keinen Grund, das Haus zu verkaufen. Wir haben viel Platz da. Außerdem haben meine Kinder in der Straße ihre ganzen Freunde.

Was ist mit Delmenhorst?

Unser Kinderarzt ist Delmenhorster. Das ist der Grund, warum wir ab und zu da sind.

Vieles, was du jetzt erzählst, hört sich nach einem normalen Leben an …

Ja, das ist alles gar nicht so spektakulär. Ich gucke meinen Kindern im Pool zu, lese ihnen vor und sitze abends auf der Couch und gucke Fußball, wie alle anderen. Dann falle ich ins Bett und denke: Ich bin die langweiligste Frau der Welt.

Na, bei manchen geht es bestimmt langweiliger zu. Noch einmal zurück zu deiner Karriere: Warst du mit dem Erfolg deines letzten Albums „Sexy as Hell“ zufrieden?

Wenn du mich fragen würdest, wie oft das verkauft wurde, wüsste ich das noch nicht mal. „Sexy as Hell“ ist in einer Phase meines Lebens entstanden, in der ich sehr aufgewühlt war und in der ich gar nicht genau wusste, was ich songmäßig mache. Mein Herz war gebrochen, nicht nur wegen meiner Ehe und der Trennung, sondern wegen vieler Dinge, die passiert sind. Ich kann durch so etwas zwar wachsen, aber diese Erfahrungen werden mich nicht verlassen.

Du bist gerade 30 geworden, wo stehst du?

Ich glaube, ich gucke das erste Mal zurück und denke: okay … Und dann gucke ich nach vorne und nach unten und sehe zwei wundervolle kleine Menschen, die bei mir sind.

Du bist mit deinem Manager Florian Fischer auch privat zusammen. Wird es weitere Kinder geben?

Bei mir erst mal nicht. Ich liebe Kinder und hätte gerne eine große Familie, aber derzeit hab ich „X Factor“. Mal gucken, was noch so passiert.

Kto lub co jest niewiarygodne (“Unbelievable”)?

Jeżeli chodzi o tytuł mojej płyty, mówi on o moich doświadczeniach i generalnie o mojej karierze. Wszystko, co do tej pory mi się przytrafiło, jest w moich oczach absolutnie niewiarygodne. Te wszystkie sukcesy, rzeczy, których doświadczyłam, ścieżki, którymi docierałam do ludzi, moi fani, to wszystko jest absolutnie niewiarygodne Również różne wrażenia, o których nawet nie mam czasu pomyśleć, ani zdać sobie z nich sprawy, są niewiarygodne.

Czy to znaczy, że teksty z tej płyty kierujesz do samej siebie?

Do siebie i do innych ludzi – chcę się z nimi tym podzielić, pokazać im, jak odnajduję się w tym biznesie, jak sobie z tym wszystkim radzę.

Nagrywanie płyty “Unbelievable” trwało dość długo…

Tak, jakieś półtora roku. Tak naprawdę to uwielbiam mój nowy album, pomagali mi przy nim tak wspaniali producenci, jak Wycleff Jean, Diane Warren czy Kay & Rob – oni napisali wiele piosenek na moją pierwszą płytę i zrobili to świetnie. W porównaniu z pierwszym albumem, na tym jest dużo więcej r&b i soulu. Tamten był bardziej popowy, ten bardziej zbliża się do klimatów, które najbardziej kocham, jest po prostu… niewiarygodny (śmiech). Na tym albumie znalazł się także blues, w piosence “Where Did You Sleep Last Night?”.
Jest też utwór “That’s The Way I Am”, gdzie śpiewam o tym, jaka jestem i że nie mam zamiaru zmieniać w nic ani nikogo innego, musicie mnie zaakceptować taką, jaką jestem. Tam pojawia się taka orkiestrowa aranżacja, coś, co zawsze chciałam nagrać. Tak więc wszystkie moje marzenia spełniają się dzięki temu albumowi.

Niektóre numery na twojej nowej płycie są bardzo emocjonalne, np. “I Wanna Touch You There” czy “Where Did You Sleep Last Night?”. Czy ty również podchodzisz do nich tak emocjonalnie?

Tak, zdecydowanie tak.

Co oznaczają dla ciebie wymienione tytuły?

“Where Did You Sleep Last Night?” napisałam bo… Jest to piosenka o mężczyźnie, który nie był mi wierny.

Czy to prawdziwa historia?

Tak, to prawdziwa historia. Myślę, że od czasu do czasu zdarza się to każdemu. Dziewczyny są trochę sprytniejsze od facetów, więc ja swojego przyłapałam… Ta piosenka mówi o bólu i cierpieniu, które czujesz w takiej sytuacji, kiedy siedzisz sama w domu i zastanawiasz się, czy zadzwoni albo napisze, ale nic się nie dzieje. W pewnym momencie dochodzisz do punktu, w którym mówisz “dość” – dla mnie oznacza to to samo, co “wynoś się z mojego życia”. To oczywiście bardzo bolesna sytuacja, ale trzeba ją jakoś przetrzymać i wyciągnąć wnioski. Staję do konfronatcji z tym facetem pytając go: “Gdzie spędziłeś ostatnią noc? Traktujesz mnie jak przedmiot”. O tym samym opowiadają piosenki “One Night Stand” i “Bounce”. Ta druga jest trochę bardziej agresywna, wyrzucam go po prostu ze swojego domu. Ale ja właśnie taka jestem, zawsze mówię to, co myślę, jestem bardzo szczera i wierna. Kiedy kogoś kocham, oddaję mu wszystko i jeśli ten ktoś mnie wykorzystuje, nie ma dla niego żadnego usprawiedliwienia, nie daję drugiej szansy, to koniec.

Jakie to uczucie, gdy z nieznanej nikomu dziewczyny nagle stajesz się wielką gwiazdą i całkowicie zmienia się twoje życie?

Kiedy spojrzę wstecz, dochodzę do wniosku, że to wszystko przebiegało bardzo szybko. Kiedy ukazały się single “Let’s Get Back To Bed”, a potem “French Kissing”, miałam jeszcze czas na odpoczynek, bo te piosenki weszły tylko do pierwszej dwudziestki – co i tak było wspaniałe. Potem pojawił się singel “From Sarah With Love”, który od razu wskoczył na pierwsze miejsce w Niemczech i w całej Europie. Również mój album sprzedawał się znakomicie.
To wszystko było bardzo przytłaczające, nagle wszyscy czegoś ode mnie chcieli, każdy ciągnął mnie w swoją stronę, słyszałam: “Rób to, rób tamto, idą tu, idą tam, musisz zrobić to i to, powiedzieć to i to”. Na początku byłam trochę zdezorientowana, ciężko mi się było do tego przyzwyczaić, bo stało się to tak nagle. Z początku myślałam: “Poradzę sobie z tym bez problemu”. Jednak po dwóch miesiącach promocji, podróżowania i tego typu rzeczy, doszłam do punktu, kiedy poczułam się kompletnie wypalona. Myślałam wtedy: “Co się ze mną dzieje? Wszystko się zmieniło, nie jest już tak samo.”

Nie byłaś już tą samą dziewczyną…

Właściwie, jeżeli chodzi o mnie, wciąż jestem taka sama, kompletnie zmieniło się natomiast moje otoczenie. Spotykam ludzi, którzy patrzą na mnie z uwielbieniem, czczą mnie, traktują mnie jak kogoś z innej planety. To też jest coś, do czego muszę się przyzwyczaić. Muszę sobie i innym wytłumaczyć, że jestem zupełnie normalna. Czasami ludzie podchodzą do mnie i pytają: “Mogę cię dotknąć? Czy ty jesteś prawdziwa?”. Ja na to: “A co ty myślałes? Oczywiście, że jestem!”. Bardzo trudno jest się oswoić z myślę, że są ludzie, którzy nie za bardzo wierzą w to, że istniejesz naprawdę. Jestem całkiem normalna, staram się powtarzać sobie, że nie jestem tym, za kogo nieraz ludzie mnie uważają. Znam to uczucie, bo sama byłam wielką fanką Michaela Jacksona – zawsze byłam strasznie podekscytowana, kiedy miałam go zobaczyć, na koncercie myślałam: “O Boże, on naprawdę tam jest!”. Ciężko sobie wyobrazić kogoś takiego idącego do ubikacji, wydaje się, że to przybysz z innej planety. To dziwne uczucie, gdy spotyka się kogoś, kto traktuje cię w ten sposób. Ja mam jednak mocno stąpając po ziemi rodzinę i bardzo dobrych przyjaciół, którzy mi służę pomocą. Zawsze im mówię: “Stuknijcie mnie, jeśli zauważycie, że się zmieniam”. Kiedy jestem w domu i zostawię na stole szklankę, moja siostra mówi mi: “Hej, Sarah, zabieraj swoją szklankę, umyj po sobie naczynia, nie jesteś w hotelu”. To bardzo dobra rzecz. Bardzo lubię wykonywać zwykłe czynności, pamiętać, że jestem sobą. Na szczęście pochodzę z bardzo dobrej rodziny, bo tym biznesie łatwo stracić głowę.

Jak rozumiem, otrzymujesz dużo wsparcia ze strony rodziny…

Absolutnie tak.
Teraz jestem już bardziej zrelaksowana, to moja druga płyta, wszystko zaczyna się od początku, to już rodzaj rutyny, sprawia mi to większą przyjemność. Wiem, co mnie czeka, czego mogę się spodziewać – mogę się zrelaksować i bawić tym wszystkim bardziej, niż w przypadku pierwszego albumu. Wtedy byłam wciąż zestresowana, myślałam: “Boże, co mam teraz robić? Co się dzieje?”. Teraz wiem, że czekają mnie wywiady, udział w programie telewizyjnym, koncerty. Wciąż jest to ekscytujące, ale mogę patrzeć na to wszystko z innego punktu widzenia. Nie jestem już tak bardzo skoncentrowana na sobie, nie zmuszam się do relaksu. Mogę na to patrzeć z innego punktu widzenia i wiem, co stanie się, gdy zrobię to czy tamto. Wciąż się uczę, ale sprawia mi to większą przyjemność, niż przy pierwszym albumie.

Sophie Ellis Bextor powiedziała, że wystarczy jej pół godziny, aby zrobić zakupy – czy w twoim przypadku również jest to możliwe?

Ja tak zawsze robię. Szczerze mówiąc, nie przepadam za zakupami. Nie zdarza mi się chodzić na trzygodzinne zakupy. Ja robię to tak: zabieram znajomych, idę do sklepu, porywam wszystko, co mi się podoba i kupuję. Nigdy niczego nie przymierzam, bo nie lubię się rozbierać i ubierać na nowo – człowiek się przy tym poci, jest niemiło. Patrzę po prostu na rozmiar, na fason, pakuję i zabieram. Przymierzam dopiero wieczorem w hotelu, kiedy mam czas. Staję wtedy przed lustrem i patrzę, czy coś mi pasuje czy nie. Następnego dnia wysyłam kogoś do sklepu lub idę sama i mówię, co mi odpowiada, a co nie. Tak naprawdę to pomaga mi w tym stylistka, która przywozi mi różne rzeczy z Londynu, gdzie mieszka. Ona wie, co mi się podoba, mówi: “Możesz sobie coś z tego wybrać” i ja wybieram. To jedna z najlepszych stron mojej pracy.

Czy grono twoich przyjaciół powiększyło się lub zmniejszyło po tym, jak zrobiłaś karierę?

Właściwie to i to. “Przyjaciel” to bardzo mocne słowo, które nabrało dla mnie nowego znaczenia. Z wieloma ludźmi, których znałam wcześniej, kontakt właściwie się urwał, bo nie mam czasu się z nimi spotykać. Mam za to wielu bardzo bliskich przyjaciół, z którymi regularnie rozmawiam przez telefon. Są też tacy, z którymi nie rozmawiam za często, ale wiem, że mogę na nich liczyć, a oni wiedzą, że mogą liczyć na mnie. Kiedy tylko zadzwonią, przylecę z najdalszego zakątka, aby im pomóc, nie zawiodę ich w potrzebie. To bardzo ważne.
Poza tym są ludzie, których znam, ktoś w rodzaju przyjaciół, z którymi spotykam się na przykład w sprawach zawodowych. Oni tworzą w tej chwili ogromny krąg, ale działa to na zasadzie: “każdy zna każdego”. Kiedy bierzesz udział w wielkim koncercie, w którym uczestniczy mnóstwo artystów, wszyscy są dla siebie przyjaciółmi, ale jest to bardzo powierzchowne. Wszyscy rozmawiają ze sobą, ale zazwyczaj w stylu: “Cześć, jak leci?”, to raczej zabawa w przyjaciół. Prawdziwy przyjaciel to dla mnie ktoś… Na przykład swoją najlepszą przyjaciółkę znam już od 12 lat. Niezależnie od tego, co robię, jak wyglądam i w jakim jestem humorze, ona mnie kocha, a ja kocham ją. Nie muszę jej niczego tłumaczyć, nie pyta mnie o sprawy zawodowe, nawet jeśli czasem coś o mnie przeczyta lub ludzie coś jej powiedzą, ona nawet o tym przy mnie nie wspomina. Wyznaje zasadę: “To nie moja sprawa”. Jest naprawdę fajna.

W jaki sposób dbasz o swój głos, szczególnie jesienią, kiedy łatwo się przeziębić?

Najlepszą rzeczą jest stres. Kiedy nie masz czasu nawet na odpoczynek, nie chorujesz. Niebezpieczeństwo polega na tym, że kiedy wreszcie uda ci się odpocząć, dopada cię wszystko naraz. Dopóki utrzymujesz wysoki poziom stresu, adrenaliny, przesz do przodu, udaje ci się to wszystko omijać, trzymać na dystans. Ale gdy wreszcie przychodzi taki moment, że możesz sobie pozwolić na tydzień wolnego, wszystko cię dopada, łapiesz przeziębienie i tak dalej. Wiele razy tak miałam. Czasem przez miesiąc pracuję non stop, codziennie i wtedy nie mam czasu na chorowanie. Wszyscy w mojej ekipie choruję, a ja nie.

Twój organizm wie, że nie czas na chorobę…

Prawdopodobnie. (śmiech) Staram się zdrowo odżywiać, jadam regularnie…

Co to znaczy, że się zdrowo odżywiasz?

Staram się jeść dużo witamin, ciemny chleb zamiast jasnego. To tylko przykłady. Czasami oczywśicie jadam białe pieczywo, na przykład, gdy jestem we włoskiej restauracji. Na śniadanie robię sobie płatki kukurydziane, unikam cukru i słodyczy. Czasami pozwalam sobie na czekoladę, którą uwielbiam. Uprawiam sport – niemal każdego wieczoru, gdy jestem w hotelu i jest tam sala gimnastyczna. Wczoraj ćwiczyłam i dziś mam straszne zakwasy…

Czy twoja aktywność sportowa ogranicza się wyłącznie do chodzenia do siłowni?

Siłownia, poza tym od czasu do czasu uprawiam taekwondo i kick-boxing. Lubię to, choć nie mam za wiele czasu, żeby się tym zajmować.
Czasem lubię zagrać w tenisa, mam też osobistego trenera fitness, który często jeździ ze mną w trasy koncertowe. Staram się ruszać, utrzymywać dobrą formę, bo dużo czasu spędzam na siedząco: w samolotach, pociągach czy samochodach.

Więc potrzebujesz trochę ruchu…

Tak, staram się utrzymywać swoje ciało w formie, dbam o swój organizm, zdrowo się odżywiam i otaczam się pozytywnymi ludźmi – pozytywne myślenie jest bardzo ważne. Jeśli jesteś nastawiony negatywnie i wciąż narzekasz, z pewnością pewnego dnia się rozchorujesz, a potem umrzesz. Lepiej dobrze się bawić, to jest najważniejsza rzecz.

We wkładce do twojej nowej płyty znajduje się twoje zdjęcie z koniem – czy to oznacza, że lubisz zwierzęta?

Konie towarzyszyły mi od dzieciństwa. W moim domu rodzinnym mieliśmy konia i mnóstwo kotów – zresztą w swoim domu też mam kota. Moi rodzice mają coś w rodzaju farmy, gdzie wszyscy mieszkamy – sama też mam tam swój pokój, który teraz zajmuje siostra. Tak więc dorastałam razem z końmi, brałam nawet udział w zawodach jeździeckich, w każdy weekend, gdy chodziłam jeszcze do szkoły, mając 15, 16 lat. Zresztą w moim teledysku do piosenki “Skin On Skin”, jeżdżę po plaży na białym koniu. Kręciliśmy to na Majorce. Koń jest biały, a ja mam na sobie białą suknię, przepasaną długim pasem. Jeżdżę bardzo szybko po wodzie, bez siodła, bez niczego – to bardzo fajnie wygląda.

To pewnie będzie tegoroczny świąteczny numer jeden…

Mam taką nadzieję, byłoby wspaniale. (śmiech)

Czy masz obsesję na punkcie ubrań lub butów? Zdarza się, że np. widzisz coś na wystawie w sklepie i nie możesz się powstrzymać przed kupieniem tego?

Może się tak zdarzyć, choć nie za często. Rzadko wychodzę do miasta, więc niewiele mam okazji, żeby coś takiego zobaczyć. Ale kiedy jestem w Londynie, Kolonii czy jakimkolwiek innym mieście, gdzie mogę podziwiać wystawy sklepowe, zdarza mi się coś takiego. Kiedyś byłam w Mediolanie. Wszyscy mi mówili: “Jeśli będziesz w Mediolanie, musisz się wybrać na zakupy”. Nie przepadam za dziewczynami, które mówić: “Będąc w Londynie, musisz iść na zakupy” itd. Ale wszyscy mi to mówili, więc stwierdziłam: “OK., może rzucę okiem”. Więc poprosiłam ludzi, którzy mnie wozili, aby zatrzymali się przed sklepem z obuwiem. Były tam takie wysokie trzewiki Dolce & Gabbana, całe z dżinsu, na wysokich obcasach.
Powiedziałam: “O Boże, one są odjazdowe! Muszę mieć te buty!” Założyłam je i stwierdziłam: “Kupuję”. Okazało się, że były strasznie drogie, a założyłam je od tamtej pory może raz. Za to mam kolejną dziwną rzecz w szafie. Jeśli zakładasz coś występując na wielkim festiwalu, dajmy na to w Monte Carlo, wszyscy cię w tym fotografują i przestaje cię to interesować. Raz już założyłem te buty i odtąd trzymasz je w swojej szafie. To dziwaczne.

Masz jakiegoś ulubionego kreatora mody?

Mam ulubionego projektanta, który pracuje dla domu mody Escada. Jestem z nim zaprzyjaźniona, projektował dla mnie sporo rzeczy na trasę koncertową. Ma na imię Brian. Lubię też Dolce & Gabbana. Mieszam różne style. Czasem kupuję coś nawet w sklepach z używaną odzieżą i łączę to z ciuchami Dolce & Gabbana lub innych projektantów. Lubię to. Przyciągają mnie również wyprzedaże…

Możesz sobie wyobrazić życie bez telewizora i telefonu komórkowego?

Co do telewizora, to nie wiem. Bez telefonu komórkowego absolutnie nie. Jestem żoną mojego telefonu, używam go non stop.

Wolisz rozmawiać czy wysyłać SMS-sy?

Mam fioła na punkcie tego i tego. Wysyłam SMS-y, rozmawiam przez cały dzień, a także w nocy, bo wtedy mam najwięcej czasu. To jest coś, na co wydaję naprawdę dużo pieniędzy, co miesiąc dostaję ogromne rachunki za telefon.

Jak wyglądałaby przygotowana przez ciebie kolacja dla dwóch osób?

Hmm… To zależy, gdzie by się ona odbywała. Gdyby to było w moim domu, byłoby bardzo romantycznie, poustawiałabym dookoła świece, byłoby przyjemne światło i muzyka. Stół byłby pięknie nakryty, takie też byłyby potrawy. Przypuszczalnie spędziłabym w kuchni cały dzień, aby je przygotować.

Lubisz gotować?

Lubię, ale nie jestem w tym zbyt dobra. Właściwie to nie wiem, czy jestem dobra. Umiem coś przyrządzić. Nie mam w repertuarze zbyt wielu dań, ale staram się nauczyć czegoś od mojej mamy i babci. Lubię kuchnię Śródziemnomorską, gdzie masz na stole różne rzeczy i możesz je z sobą łączyć w dowolny sposób. Lubię delektować się jedzeniem podczas długich kolacji, składających się z wielu dań. To jest wspaniałe.

Dziękuję za rozmowę.

To brzmi dość zaskakująco: Diva Soulu rodem z Niemiec. To w końcu muzyczny gatunek rodem ze Stanów Zjednoczonych. Kto sprawił że zaczęłaś śpiewać soulowe piosenki?

Najprawdopodobniej mój dziadek. Mój dziadek pochodzi z Ameryki z Nowego Orleanu, tam się urodził i to on sprawił, że cała rodzina była pod wpływem bluesa R&B czy jazzu. Dość często słyszałam, że Diva Soulu z Niemiec to po prostu niemożliwe, że to samo się przecież wyklucza, ale ja myślę że to nie jest do końca tak. Wprawdzie sama miałam dość długo problemy ze znalezieniem firmy płytowej, która zechciała by mnie wspierać jako piosenkarkę soulową i to jeszcze białą. Ale wydaje mi się że przez mój album, przez singiel, przez trzy single udowodniłam, że R&B, muzyka soulowa może pochodzić z Niemiec, może pochodzić z Europy.

Czy sukces jaki odniosła Anastasia okazał się w jakimś stopniu pomocny. Ona też jest biała i ma piękny soulowy głos?

Materiał Anastasii ukazał się na krótko przed moim, właściwie prawie w tym samym czasie, także to nie jest tak, że jak Anastasia wydała płytę pomyślałam “ok.skoro ona wydała, to ja tez zrobię jakąś piosenkę”. To jest efekt wielu lat przygotowań i ten pomysł nie przyszedł mi do głowy pod wpływem Anastasii, ale często słyszę, i wiem, że ona także, iż w wywiadach niejednokrotnie mówimy o tych samych sprawach, to oznacza że musimy borykać się z tymi samymi problemami. To co robi jest świetne, tyle że ona jest raczej bardziej rockowa, jej muzyka to bardziej pop rock. Ale ma głos i to jest niezaprzeczalne, który brzmi rockowo a jednocześnie popowo i ona musi ten głos ludziom zaprezentować.

No, dobrze, ale zostawmy Anastasię, bo nie o niej chcę rozmawiać. Wielu dziennikarzy muzycznych pisze o tym, że twoja kariera jest bardzo dobrze zaplanowana. No właśnie, jesteś tak dobra w interesach czy tez masz porządny management.

I jedno i drugie. Mam doskonały zespół a poza tym zawsze wiedziałam dokąd zmierzam i dokąd chcę dojść i to jest niesłychanie ważne. W innym wypadku zawsze znajdzie się wystarczająco dużo różnych ludzi, którzy będą próbowało powiedzieć ci dokąd masz iść co robić. Zawsze powtarzałam, że musze mieć swobodę w kwestii mojej muzyki, tego jak wyglądam, wszystkiego co robię. I to musiałam najpierw przeforsować w mojej firmie płytowej. To jest ważne bo ludzie często próbują przeciągnąć cię na swoją stronę, uformować, wpływać na to jak masz się zachowywać, co masz mówić, a nawet co masz śpiewać. Ja natomiast w kwestii mojej muzyki nie jestem gotowa na żaden kompromis.

Właśnie, wspomniałaś coś o sprawie ubioru. TQ śpiewa, że chętnie by cię przywdział jak sweter od Gucciego. W Niemczech do tej pory jest głośno o twojej skąpej kreacji i występie u Tomasa Gotshalka w jego Show. Czy wywoływanie skandali to dla ciebie rodzaj taktyki, żeby zdobyć jeszcze większą popularność?

Wiesz co…. to są rzeczy które zdarzają się kiedy musisz uczyć się jak radzić sobie z pewnymi sprawami, np. jak radzić sobie z mediami. Robienie skandali to moim zdaniem ostatnia rzecz jakiej potrzebuje artysta, który naprawdę ma cos do powiedzenia zaprezentowania – ja nie mam na to najmniejszej ochoty i nie potrzebuje tego, natomiast ciuchy w których występuję teraz niczym nie różnią się od tego w czym występowałam wcześniej, tyle, że wtedy mało kogo to interesowało. Rzecz w tym ze teraz kiedy odniosłam sukces i jestem tak znana ludzie gadają jak najęci, nagle jest to dla wszystkich bardzo ważne. Mnie to zadziwia i mogę co najwyżej się z tego śmiać chociaż czasami mnie to bolało, że ktoś koncentruje się na moich ciuchach a nie…. jest takie powiedzenie “Nie oceniaj książki po jej okładce”. Jeśli masz w ręku płytę kompaktową to musisz jej posłuchać żeby cos wiedzieć. Patrzenie na okładkę nic nie da. A poza tym jestem piosenkarką a nie modelką.

Ale moim zdaniem wyglądałaś bardzo dobrze. Mnie się podobało!

Dziękuję

Porozmawiajmy chwilę o twojej rodzinie. Wiem że masz sporo rodzeństwa… czworo?

Pięcioro. Razem jest nas szóstka.

Wszyscy są tak muzykalni jak Ty?

Tego nie wiem czy aż tak jak ja. Wszyscy chętnie śpiewają, ale żadne z nich nie zajmuje się tym zawodowo. Mój brat który ma 13 lat i jest jedynym facetem wśród rodzeństwa, świetnie tańczy. Z reszta chodzi na próby z moimi tancerzami i zna całą choreografie. Z kolei moja siostra Sofia Luiza zagrała ze mną w teledysku do piosenki “From Sarah with love”. Mówi że to co robię to jej największe marzenie i także chce być piosenkarką, ale moim zdaniem najpierw jak każde dziecko powinna chodzić o szkoły. Kiedy w wieku 16-17 lat jeszcze jej nie przejdzie chętnie jej pomogę.

Jeżeli odniesiesz sukces w USA pomyślisz o przeprowadzce za ocean?

Oczywiście próba odniesienia sukcesu w Stanach Zjednoczonych jest w planach. Nie ukrywam że to cel sam w sobie, ale czy się przeprowadzę? W tej chwili myślę że nie ponieważ mój dom jest tam gdzie moja rodzina i przyjaciele, czyli w małym miasteczku na północy Niemiec. A jeżeli pojutrze podejmiemy decyzję o przeprowadzce, to kto wie? Ja tak naprawdę, wewnętrznie jestem stworzeniem spokojnym i pozbawionym potrzeby ciągłego gnania do przodu.

W Niemczech, w Polsce i w Europie już sukces odniosłaś, co mnie i jak sądzę nie tylko mnie wprawia w dobry humor.

Mnie też! Dziękuję.

Najważniejsze że dzisiaj w Jedynce zaprezentujemy Twój koncert. Cieszę się, że przyjęłaś zaproszenie do studia i dziękuję Ci za rozmowę.

Także dziękuję!

Relacja z konferencji prasowej Sarah Connor

W połowie lutego 2002 roku gościła w Polsce Sarah Connor. Jej wizyta była typowo promocyjna – wystąpiła na koncercie, spotkała się z fanami, odpowiedziała na dociekliwe pytania dziennikarzy. Oto kilka najciekawszych wypowiedzi…

To już twoja druga wizyta w Polsce. Jak podoba ci się nasz kraj?

SARAH CONNOR: To w zasadzie już mój trzeci pobyt w waszym kraju. Bo po raz pierwszy byłam tutaj jeszcze w czasach szkolnych, na tzw. wymianie, z całą klasą – w Lublinie! Podczas następnych wizyt bardzo polubiłam Polskę – ludzie są dla mnie przemili, bardzo przyjaźnie nastawieni.

Czy uważasz się za osobę sławną? Czym dla ciebie jest w ogóle sława?

- Nienawidzę być nazywana “supergwiazdą”. Dopiero wydałam swoją pierwszą płytę, a “supergwiazda” to ktoś, kto ma ich w swoim dorobku sześć czy siedem albumów i nadal potrafi odnieść sukces. Zobaczymy, jak to potoczy się w moim przypadku. Jestem artystką, wokalistką i jedyne czego nie lubię, to gdy w wywiadach pytana jestem o rzeczy zupełnie nie związane z moją muzyką. Wiem, że im większy sukces osiągasz, tym bardziej interesuje wszystkich twoja prywatność – czy masz rodzinę, chłopaka itd. Niekiedy jest to bardzo stresujące, ale sława ma swoje dobre i złe strony.

Prawie cały czas jesteś w trasie. Jak wytrzymujesz ciągłe życie na walizkach? Co robisz, żeby utrzymać formę? Wydajesz się aż promieniować energią do życia…

- Muszę promieniować energią oraz być sympatyczna i miła dla otoczenia, niezależnie od tego, jak się czuję danego dnia. Taki zawód. A przecież jestem tylko człowiekiem. Mnie też zdarza się obudzić rano i pomarzyć: “Nic dzisiaj nie muszę robić”. Promocja płyty wymaga dużego poświęcenia, ale z drugiej strony – jestem bardzo wdzięczna, że przypadła mi kariera wokalistki pop. Tak wielu ludzi chciałoby znaleźć się na moim miejscu… To motywuje mnie do jeszcze cięższej pracy. A kiedy potrzebuję pomocy, zawsze jest przy mnie ktoś z rodziny. Mogę przytulić się, pożalić, a to – wbrew pozorom – jest bardzo ważne.

W jaki sposób się relaksujesz?

- Mmmm… To zależy co masz na myśli?! (śmiech). Uwielbiam się kąpać, najchętniej w pianie o waniliowym zapachu. Inny sposób na relaks to rozmowa czy spotkanie z przyjaciółmi. Lubię również zwiedzać kraje, w których aktualnie znajduję się – choć często zwyczajnie brakuje mi na to czasu. Ale relaks to także przerzucenie trapiących cię myśli na inny tor, psychiczne oderwanie się rzeczywistości. Pomaga w tym na przykład rozmowa z kimś innym o jego problemach, zajęcie się na chwilę tylko jego sprawami i zapomnienie o swoich.

Z kim chciałabyś wystąpić w najbliższej przyszłości?

- Planuję duet z Wyclefem Jeanem. Jesteśmy przyjaciółmi, wielokrotnie rozmawialiśmy o ewentualnej współpracy i już nie mogę doczekać się jej pierwszych oznak. Ale moim największym marzeniem jest zaśpiewać z Michaelem Jacksonem. To byłaby dopiero sensacja. Michael, jeżeli mnie słyszysz, zadzwoń szybko!

Jak bardzo przejmujesz się swoim wyglądem? Stosujesz specjalne diety?

- W tym momencie powinnam już chyba przejść na dietę, bo właśnie rzuciłam palenie i papierosy zastępuję sobie słodyczami. Wygląd nie jest dla mnie rzeczą najważniejszą. Ale mam to szczęście, że nie jestem ani modelką, ani aktorką. Jem czekoladę kiedy chcę i tak wygląda moja dieta (śmiech)!

W dalszym ciągu odczuwasz jeszcze stres przed wyjściem na scenę?

- I to jak! Ale kocham to uczucie. Kiedy się denerwuję, wstępuje we mnie nieopisana energia. Bardzo tego potrzebuję i już nie mogę się doczekać, kiedy w marcu wyruszę w swoją pierwszą trasę koncertową po Niemczech. To cudowne, móc wreszcie dać półtoragodzinny show jako gwiazda wieczoru, występować ze swoimi tancerzami, z całym zespołem i przede wszystkim – na gorąco widzieć reakcję fanów na swoją muzykę. Kiedy jestem na tournée promocyjnym, wywiadów udzielam w hotelach, a występy telewizyjne odbywają się w małych, zamkniętych studiach, Tymczasem każdy artysta potrzebuje czasem widzieć reakcję swoich fanów na to, co robi. Czasem błysk w czyimś oku daje ci taka siłę, że na długo przestajesz mieć jakiekolwiek problemy z motywacją.

Co dotychczas możesz uznać za swoje największe osiągnięcie?

- Hmmm… Wszystko, co do tej pory zrobiłam, było dla mnie wielkim osiągnięciem. Chciałam zaśpiewać z TQ – udało się, marzyłam o wydaniu albumu – także się spełniło. Co więcej, krążek “Green Eyed Soul” bardzo dobrze sobie radzi, choć został wydany dopiero w kilku krajach europejskich. Premiera w pozostałych jeszcze przede mną, ale dotychczasowy sukces, choćby w Polsce, już o czymś świadczy. Tak wiele jeszcze przede mną…

Pamiętasz od jakiego momentu twoja przygoda z muzyką zaczęła się na poważnie?

- Przygoda… To dobre określenie. Nie pamiętam dokładnie, kiedy zaczęłam śpiewać, bo byłam wtedy jeszcze bardzo, bardzo mała, ale był chyba jeden dzień, jedna konkretna chwila, która zadecydowała o mojej przyszłości, o tym, co chce robić. To było w dniu, kiedy razem z chórem dziecięcym znalazłam się na scenie podczas koncertu Michaela Jacksona. Razem z innymi śpiewałam piosenki “Earth Song” i “Heal The World” i nagle pomyślałam sobie: “Zrobię wszystko, żeby kiedyś te 40 tysięcy osób przyszło na stadion zobaczyć tylko mój tyłek!” (śmiech) Wtedy zapragnęłam dotrzeć do ludzi swoją muzyką.

Czy pseudonim Sarah Connor wybrałaś sobie po obejrzeniu filmu “Terminator”, w którym bohaterka nazywa się identycznie jak ty teraz?

- Nie, ale często jestem o to pytana. Trudno powiedzieć, dlaczego wybrałam sobie akurat taki pseudonim. Na początku miałam w głowie wiele propozycji, ale w końcu moi producenci zaczęli do mnie wołać: “Panno Connor!” – i tak już zostało. A na używanie pseudonimu w ogóle zdecydowałam się po to, żeby uchronić moją rodzinę przed całym tym showbiznesem… Ale “Terminatora” w zasadzie nigdy nie oglądałam. Kiedyś trafiłam na ten film w domu i powiedziałam sobie wtedy: “No, nareszcie zobaczę jak wygląda Linda Hamillton, z którą wszyscy porównują”. Ale szybko przełączyłam kanał, bo niezbyt lubię tego rodzaju kino.